مبارک باد ِ روز ِ بیستم ِ ماه ِ اردی بهشت
به کاغذان
و به دریده گان
که نام ها آورده َند
به پیش باز ِ آن همه چشم
که در آسمان ِ کرمان
از یاد رفت .....
شرم که هیچ
ریخت
و آبروی ِ آب ....
مام ِ عجوزه را بزک کنید
باشد که مقبول افتد .
آخر
خاکی که بوی ِ بلاهت و کفتار دهد
شهیدان َش لال نمی شوند و
پرنده گان ؟
ماه َش نمی میرد
در تب ِ کودکان ِ دروغ ؟
و کلمات
اشک آدمیانی ست
که گنگ َ ند
و انگشتان شان آواز می خوان َ ند .
و اشک
کلمات ِ گریستن َ ند .
تنها
مگر سر به زیرانه گریستن َت
بوزینه ی ِ دردمند ِ درون
با ظرافت ِ زنانه ی ِ انگشتان َت !
ای
مرد ِ کاغذی
که تو َم
و بغض خوانان
شور ِ دریاها را تقریر می کنی !
تازه
بغض چه خوانده یی ؟
از کی ؟
جان ِ جراحت َت
مادر !
که داغ َت اگر دق کند
دامان ِ دختران تهی می کنی
از اعجاز
آن گاه
ما و جسمی پوک
بر خطوط ِ بی قواره ی ِ خاک
تا دستی مگر
وهمی بگذارد
بر جراحت ِ جان مان ......
دشت را می بینی
چنان دوشیزه ی ِ تسلیم
در سکوت ِ طعم و
درد ؟
به پیامبران تان گاری ببندید
تا این همه اسب ِ شهید را
به خاک بسپارند .
