یاد
من از رنگ ِ حنا می گویم
از حنا و آینه
و از غریبه گی ِ سُرمه در کیف َت
در ازدحام ِ آن همه آرایه ی ِ مسموم
تو
دم به دقیقه
ساعت َت را می خوانی و
با بند ِ کیف َت
بازی می کنی .
همین ؟
هر از گاهی مورچه ها را لگد کنی و
نگاهی و
آخ ؟
دست ِ کم
دستی به وداع پرواز ده
غزال !
این سان که من
کودکان ِ کوچه را
سنگ به سنگ پرواز می دهم
سنگ به سنگ
و با تیشه یی گرم ِ تراش ِ روح
که زنجیرم تا تو
که زنجیر
تا تو َم مدد نمی کند . . . . .
