| تبليغات | X |
|
۱
دوستان ِ من کجا هستند روزهاشان پرتقالی باد !
۲
چشم که گرم می کنم خواب ِ زعفران زاران می بینم خواب ِ خاک ....
نزدیک تر خانوم ! تا ترس ِ کودکان َت بریزد می دانم تا به حال در گوشه ی ِ خلوت ِ یک پارک اسب ندیده اید خسته و خیس و نشسته بر نیمکت ِ باران شسته ی ِ غروب دم دمای ِ قرار و بی قراری ِ عشاق .
نزدیک تر تا پیش ِ پای ِ کودکان َت بخوابم و خردک خردک که ترس شان ریخت یال های َ م را به بازی بباف َند آن سگ ِ کوچک ِ مسخره تان را هم بیاورید که طعم ِ گرگ نه که حکایت ِ طعم ِ گرگ تخیل َش را ویران می کند .
چشم که گرم می کنم ..... خونی چنان رفته از جای ِ زخم ِ پیشانی َم که بسنده بود تا هر چه کوه را کتابت کرده کنی .
خانوم !
بر پشت َ م عروس برده َم عروس ربوده َم و خاک را از اشک شان گِل کرده َم و تاخت کرده َم بر شوربختی ِ آدمی .
ورق ها زده َم زخم ِ مادیانی را که تن َش بوی ِ شهیدان می داد .
بر دو پهلو زخم ها دارم زیبا یادگار ِ دودمانی که آوازه داشت َند به اسب انگیزی ....
بر انگیزی .
چه کشته گان که خاک کرده َم در دامنه های ِ دور که روزگارانی زعفران زاران بود َند .
خواب خانوم ! و از آدمیان تنها یکی می دانست که چشم انداز چگونه چنگ در دل ِ آدمی می زند .
آدمی یا اسب چه فرق می کند من آن َم که می زند نبض َم هنوز با جانی معتدل در فرود و فراز ِ الاکلنگ و دوست .
|
|