آن قدرها هم بد نیست
آغوش ِ امن ِ خاک
در بر َت می گیرد .
آسمان ِ زیر ِ پای َت لغزان است
قبول
و بیم ِ آن داری
هر لحظه
که فرا ببلعد َت
اما می توانی کفن در آب های ِ اعماق بشویی
و دل َت که گرفت
دو متری می کَنی
و به آسمان می رسی
و درخت ....
درختانی
چتر در آسمان دوانده َند
و ریشه را که سق بزنی
در حفره های َت طعم ِ سیب می پیچد .
تا بخواهی
کودکان ِ بی خاطره و
زنان ِ آسان
با شرم ِ برهنه شان
که زیبایی ِ دردناک ِ برابری دارند .
مرده گی َت
که به آخر رسید و
زیستی
دوباره به آسمان َت می سپارند
با چشم خانه های ِ خیس
از خاطره ی ِ اشک .
