یکی قهوه یی ِ دُرشت
که سفره ی ِ دل
پیش ِ دَر ِ بسته گشوده َم .
یکی زرد ِ ریز
که گاهی به سر َم که می زن َد می رو َم
و سر می گذار م به زاگرس
و این
برای ِ یک شهروند ِ خوب
خوب نیست .
یکی سفید ِ لوزی
با طعم ِ گچین ِ گس
که پرسش های ِ بی بدیل می نشان َم
در نم ِ چشم ِ دوست ....
راستی
باد که بیای َد
درختان ِ آن سوی ِ پنجره َت
فارسی می رقص َند ؟
یکی صورتی ِ عجیب
که از پشت ِ کوه آمده َم
تا تن به ترس ِ ساق های َت بسپار م
به شرم ِ گُل دار ِ دامن َت
به خرامیدن ِ گندم زاران
در گندم زاران ....
یکی بنفش ِ تلخ
که فراموش می کن َم
آن جا که تویی
دامن ها بالای ِ زانو ست .
از این ارواح ِ محترمه ی ِ زیبا که پنهان نیست
از تو چه پنهان
که لیوان ِ صبح َم پُر است
و لیوان ِ شب َم
هم .
لیوانی سر ریز از رنگین کمان که سر کشیدی
تازه ایمان می آوری
که باد یکی
ماه یکی ست
که آسمان و
شب و
این زمین ِ مغموم یکی ست .
