از دانایی
تنها دانستن ِ ساده یی می خواه َم
تا بر سنگی بنشین َم
در باغی
که به قدر ِ کافی دنج است .
و بر آمدن
به تنهایی
از پس ِ بند ِ شنگ ِ گشوده یی .
و فهم ِ هم نوایی
در راه رفتن
با قدم های ِ سر به هوای ِ دوست .
و لمس ِ انگشت
بر گونه یی معصوم .
ای
جهان
جهان ِ آدمی
با سفره ی ِ کاغذی ِ گشوده َت !
زیاده از حد که می خوان َم َت
کله َم
بر دل َم سنگینی می کن َد
بگو بختکی سیاه
که رؤیایی دیریاب را
در نا مهربانی َش تحلیل می برد .
از دانایی ....
تنها گفتن ِ چشمان َت را ببند
می خواه َم ببوسم َت .
گفتن ِ بایست
تا بنشین َم و
بندهای ِ بی خیال ِ کفش َت را ببند َم .
گفتن ِ دست َم را بگیر
جدول های ِ زیادی دارم
تا ته ِ دنیا
که باید قدم بزنی .
گفتن ِ - در خیابان با آه - نازی !
وقتی بره های ِ مردم را می بین َم
یعنی
دل َم کودک می خواه َد
با تمام ِ رنج های ِ خواستنی ِ خواستن َش .
از دانایی ....
تنها
دانستن ِ نداستن های َم
که این روزها بسیار َند .