" معنی یی را بند ِ حرفی می کنی "
آموخته به کلام َت
و سوخته
به نام َت
من َم
چنین مغرور ....
که در آستانه ی ِ خاک و ابر ایستاده یی
و آسمان دستار ِ تو ست
پیچیده
در خویش
در اندیشه ی ِ اندیشه ی ِ تو .
و شوق ِ شعله ورانه ی ِ دوزخ
به دیدار َت
که برگزیده ی ِ گناه کارانی !
و گریستن ِ روسپیان
از ذوق
وقتی آمرزیده می شو َند
و هاله های ِ حنایی رنگ ِ نور
بر فراز ِ سرشان
و ابریشم
و شرم ....
تو آن ذوقی !
تو آن اشکی !
آموخته به کلام َت
و سوخته
به نام َت
ماییم
و نمی دانیم
و دانایی نمی داند
که تو ست .
و قامت َت
وقار ِ تکیده ی ِ ماه ی ست
که می خرامد
در مِه ِ جان .
