برای ِ روز ِ شانزدهم ِ ماه ِ آبان
يكی بود
يكی نبود
جز خدا هيشكی نبود .
تو حياط خلوت ِ خونه ی ِ خدا
همون جا كه آسمون
دختر ِ دُردونه ی ِ هر چی كهكشون
دساشو وا كرده با مهربونی
و بغل كرده تموم ِ ابرا رو ...
لب ِ يه دريای ِ آبی ِ بزرگ
كه موجای ِ بازی گوش
شبا دور از چشم ِ همه
توی ِ دومن ِ ساحل می ريزن
گوش ماهیای ِ جورواجور
يه عالمه ...
پشت ِ كوهای ِ بلند
كه سرشون از ته ِ دنيا پيداس
و حتا تو گرمای ِ تابستونام
يه كلا مخمل ِ برفی ِ سفيد
رو سر ِ قله ی ِ اوناس ...
توی ِ دسای ِ زمين
كه هميشه يه سبد ميوه و سبزی می چينه
با گلای ِ رنگ وا رنگ
و همه پروانه ها دور و برش می چرخن و
سنجاقك های ِ قشنگ ...
تو حياط خلوت ِ خونه ی ِ خدا
توی ِ يه شهر ِ بزرگ ِ خيلی دور
ته ِ يه كوچه ی ِ تنگ
يه دختر ِ ناز ِ كوچو لو
اسمش پری
تك و تنها داره بازی می كنه
توی ِ خونه يی قشنگ .
پری كوچولو شيش سالشه
با يه عينك ِ كوچيك روی ِ چشاش
و گل ِ سری قشنگ و صورتی
كه مامان بزرگ براش خريده بود
لای ِ موهاش
موهاشم بافته و انداخته به روی ِ شونه هاش
اينم از نشونیاش .
پری كوچولو يه روز غروب
كه حوصله ش سر رفته بود
توی ِ حياط ِ پشتی شون
رو پله ها نشسته بود .
پری كوچولو
رو پله ها
توی ِ دلش
داره با خودش حرف می زنه :
كاشكی يكی باشه باهام
دوست بشه
بازی كنه
اول به حرفام گوش بده
بعدش برام حرف بزنه ....
حالا ديگه شب شده بود
ساعت ساعت ِ خوابه
پری كوچولو با غُصه هاش
تو سرزمين ِ خوابا
واسه سؤالای ِ دلش
دنبال ِ يه جوابه .
پری تو سرزمين ِ خواب
يه شهری ديد خيلی قشنگ
شهر ِ عروسكای ِ شاد
لباساشون از همه رنگ
بعضی كوچيك و ناز بودن
كوچيك و ناز و مهربون
بعضی زبل
بعضی شلوغ
كه صُب تا شب تو كوچه ها
دنبال ِ هم می دويدن
بعضی نشسته بودن و
از ته ِ دل می خنديدن .........
...................................
...................................
