از تاريخ مندی ِ خودآزارانه ی ِ خود َم عُق َم گرفته
خسته َم
خيلی ....
رشته يی نادان
كه از پذيرنده گی پرهيز َت می ده َد
مگر َش
مرگ بُگسل َد .......
اگر نه
لختی باغ َت را بگذار
و رنجی چنان گونه را تاب آور
كه چشم انداز ِ گل و پروانه را
در شعله های ِ فهم َت برقصان َد .
نه
نه
رنج ِ فهم را نمی گوی َم
سخن از فهم ِ رنج ست
و جراحات ِ آدمی
از سقوط
ميان ِ بوده گی و بايسته گی ِ خويش .
و تيمارداری ِ حقيقت و زيبايی
با آن دستان ِ بلند ِ متخلخل شان
به مصيبتی كه دامن گير ِ كلمات ِ من است
راه نمی برد .
