گزاره را
از راست
تا دل تنگی ِ این بَربَر ِ مجروح
بر کاغذ بگسترد .
زیبایی
و شرم را
که زخم ِ کهنه
که زخم ِ کهنه ی ِ هزار ساله
بَزک نمی خواهد .
و تب َم
که عشق را حماسه می کند
آن گونه که شعر
و اغراق
وگرنه ماه
هوش از سر ِ پلنگان نبرده بود .
درد َم را
از راست
که حال َم خوش نیست
کسالت دارم
کسالت ِ فارسی
و رنج ِ کودکانه ی ِ سجاوندی .
و امتداد ِ مرگ َم
از راست
می دانم
روزی .
