شُعله ، هر شُعله ست ، گو باش
من سخن از آتش ِ آدم شدن در خویش می گویم ....
(اخوان)
۱.
ارزنی آینه
از حقیقتی هزار تکه
آن من َم
و دستی گرم
و گشاده
در کار ِ جلای ِ سهم ِ خویش .
۲.
تو را
که هیچ نامی تو را ندارد
که هیچ
هراس ِ درندشت ِ این تو ی ِ تهی را هم ندانستیم
که ما
در هرگز ِ پرت ِ دانایی وطن کرده ییم .
۳.
از این دیوار ِ سرد
دریچه ی ِ خُردی حتا
بر نمی گشاییم
به جایی در بی نا حضوری ِ خویش
تا لختی بیاساییم
به زیر ِ پلک ِ مرگ .
۴.
آن َت ندادندمان
که این شدیم :
سُرب
در لختی ِ بودنی که بودمان .
نمَی
از آنانه گی َت که دریاست
ده ِمان .
۵.
.......
