پ
به جست و جوی ِ قراری که تویی
زخم های َم
به گاه ِ حالای ِ همین کلمات
دهان باز کرده بودند
به آواز .
گفتی سلام
و د َری در دل َم بر لولای َ ش گشت
یاد َت نیست .
و درختان
که زنان ِ زمین بودند
و ماه
که بادبادک ِ تنهای ِ شب بود
و باد
که شیفته ی ِ دامن ِ گل دار .
و خیابان ِ چناران ِ بلند
که خم می شدند
و لانه ی ِ کوچک ِ پرنده یی تعارف َت می کردند
و گله ابری
که سایه به سایه ی ِ سرت می آمدند
می آمدند
و یله در دامنه های ِ دل َم
درد َم را می چریدند
یاد َت نیست .
از نیمکت هایی که تمام ِ عمر
یک قدم هم از پارک شان بیرون نگذاشته بودند
بد َت می آمد
و با باران می نشستی و
برای ِ جوجه کلاغان ِ خیس
از کودکی ِ کوه و
کهولت ِ آفتاب
قصه می گفتی
یاد َت نیست .
و تمام ِ بضاعت ِ جهان
به قدر ِ نیمکت ِ تو بود .
زبان ِ شب و
آوازهای ِ ترس خورده ی ِ باد و
بلاتکلیفی ِ چراغ ِ خانه ها را می دانستی
و تا می گفتی خانه
چیزی شبیه ِ عادتی دل پذیر
در جان َم می گریست .
کلمات و برگ
سنجاقک و شعر
و باغ ِ دستان ِ آدمی
یاد َت نیست .