مِیل
به مَیل َت می زدی
کایفان ! ( راز ست و
رمز )
به بی گاه و
گاه .
این همه
برای َت سُرمه یی پوشید م
و تکیده گی َم را به لمس ِ دستان َت سپرد م
تا رنگ َم را بدانی
تا باد َم نکنی
به قدر ِ بلوز
و رنگ ِ خود َت را می بافتی .
می دانستی
بهترین ِ کتاب های ِ زنده گی َم
" مقالات شمس" است
و عفیف ترین روسپی ِ جان َم
" اقدس "
و سرانگشتان َت
شعبده می کرد َند
به بی گاه ِ نوشتن .
این همه "اصفهان"
در خراسان ِ دل َم شور می گریست
وگاه
گاه
گاه ِ تبریز
و تنبوری که تب کرده بود
در تن َم
به گاه ِ نواختن َت
که زیبا می شدی و
سخت .
حیوانی اصیل
در آغوش َم می تپید
که می رفت رام َت شود
به گاه ِ ترسیدن و
به بی گاه ِ هراسیدن َت .
مِیل
به مَیل َت می زدی ....
حالا
یاد َت
به تن ِ یاد َم
آرزو ی َ ت
به تن ِ یأس َم
و دل َت
گشاده آمده
به تن ِ دل َم .
آمدی
چراغ َ م باشی
تاریک َم کردی
کاش
دل
به قدر ِ دل َم می بافتی .
بباف .
