مضراب مرگ ....
پاییز که می آید ....
نه معنای مه .....
وهم واهی نیست ....
...........
این روزها....
زیر آسمون...
جایی دور و پرت....
عمری ست ....
این روزها کلمات مان ....
تنها تنهایی ....
هرشب ....
در دل م زنی ست ....
تو هم دوسه عصری ....
ومی نویس م ....
جرعه ی خونی ....
گیرم تو هم ....
نوروزانه ای که ....
بی تو تاریک م ....
ازآدمی نا اندکان ند ....
گشادن دری ....
تو که میگی ....
فرنگیس ...
میل به میل ت ....
داد نداده ی دل است ....
ارزنی آینه ....
شب ، سراسر دشت .....
کجاست شبی ....
نمی دان َم اسبی گریسته در خواب َم.......
به جست و جوی ِ قراری که تو بودی......
گزاره را از راست .....
نه کوه ، نه سنگ ، نه گراز و یخ .....
از تو تنها من مانده َم و ......
زخم َت بر دل است ......
رشته يي نادان .....
يكي بود يكي نبود ......
و دل م دریا نه .....
از خراشی برانگشت کوچک م .....
بام به بام .....
آموخته به کلام ت ....
قلک مان را که شکستیم ....
و دل م سال هاست....
تو را که هیچ ....
از دانایی ....
یکی قهوه یی درشت ....
آن قدر ها هم بد نیست ...
بچه ها بازی ش ندادند ....
اسبی می گفت ....
از مردان تان ....
کودک و خاک ....
.................
کنکاوگری کلمات را .....
تنها مگر یکی کودک بودن .......
چشم که گرم می کنم .....
هر چه کتاب را .....
تنها به قدر نم ناکی برگی .....
در خیال کلمات م ....
من از رنگ حنا می گویم ....
به کاغذان .....
و نیمی از "زن "را......
بر خاک و ....