گیر َم

تو هم یک دکتر  ِ خوب سراغ داری

که بیمارستانی را

با خانم پرستاران َش درسته می بلع َد

نه

کار  ِ من

دیگر

از پاچه و پرستار گذشته

رفیق !

کمی گوش  ِ صاحب مرده َت را

به قلب  ِ شهر بیاویز

تا سر َت

به سقف  ِ آسمان بچسب َد .

من که بی خود

این همه پرنده را

برای  ِ زمستان َم نخ نکرده َم .

تازه

جیغی از سوراخ  ِ جیب َم اگر نمی افتاد

درختان  ِ دو سوی  ِ خیابان

اگر دنبال َم نمی کردن َد

و این همه چراغ  ِ قرمز

در چهار راه های  ِ سر َم

بوق

اگر نمی کشید

کجا می دانستی

تب  ِ تابوت گرفته َم .

حالا برو به همه بگو

قرص های  ِ صورتی َم را

به ماه تعارف می کن َم .

چه می دان َم

با بادهای  ِ برهنه

از پیراهن  ِ اسب و

عصای  ِ عشق گفته َم .

یاد َت نیست

روزی که ما را

از سینه ی  ِ مرطوب  ِ چوب گرفت َند و

دست مان را

آلوده ی  ِ دست  ِ هم کرد َند

چه قدر

شبیه  ِ آدمی زاد حرف می زدیم ؟

فراموشی که شاخ و دم ندار َد

درست مثل  ِ فراموشی

که شاخ و دم ندار َد .

نه

کار  ِ من

دیگر

از پاچه و پرستار گذشته

رفیق !