گیر َم
تو هم یک دکتر ِ خوب سراغ داری
که بیمارستانی را
با خانم پرستاران َش درسته می بلع َد
نه
کار ِ من
دیگر
از پاچه و پرستار گذشته
رفیق !
کمی گوش ِ صاحب مرده َت را
به قلب ِ شهر بیاویز
تا سر َت
به سقف ِ آسمان بچسب َد .
من که بی خود
این همه پرنده را
برای ِ زمستان َم نخ نکرده َم .
تازه
جیغی از سوراخ ِ جیب َم اگر نمی افتاد
درختان ِ دو سوی ِ خیابان
اگر دنبال َم نمی کردن َد
و این همه چراغ ِ قرمز
در چهار راه های ِ سر َم
بوق
اگر نمی کشید
کجا می دانستی
تب ِ تابوت گرفته َم .
حالا برو به همه بگو
قرص های ِ صورتی َم را
به ماه تعارف می کن َم .
چه می دان َم
با بادهای ِ برهنه
از پیراهن ِ اسب و
عصای ِ عشق گفته َم .
یاد َت نیست
روزی که ما را
از سینه ی ِ مرطوب ِ چوب گرفت َند و
دست مان را
آلوده ی ِ دست ِ هم کرد َند
چه قدر
شبیه ِ آدمی زاد حرف می زدیم ؟
فراموشی که شاخ و دم ندار َد
درست مثل ِ فراموشی
که شاخ و دم ندار َد .
نه
کار ِ من
دیگر
از پاچه و پرستار گذشته
رفیق !
