تبليغاتX
هــــمـــیــــشــــــه

 

                 هر یکی از شعرا تابع  ِ یک شیطان ست

                     من در این مغز  ِ برآشفته دو شیطان دارم

 

وهم  ِ واهی نیست

هان !

کمینه کلمات  ِ صراحت گریز

در لایه لایه ی  ِ کاغذی  ِ ذهن و

تودرتویی  ِ غم ناک  ِ دل .

 

سلاست  ِ سکر ست

فواره وار

از دهان  ِ انگشتان َم .

 

سالک  ِ شب  ِ دور  ِ گیسوان  ِ یکی پری

که می پندار َم

تب  ِ دیو را تاویل می کن َم

دیو  ِ مهربانی

که خویش َم

و خواب به خواب تان را می گردم و

تیمارداری تان را گریه می کن َم

تا هم چنان آدمی بمانید

با دست های تان .

 

بوتیماروار .

 

و زیبایی

بر ساقه ی  ِ ترد  ِ دانایی

آواز می خوانَد .

 

باشد

کژاکژ

اما شیفته ی  ِ راه و

حاصل  ِ از خود به در شده گی  ِ یکی جانور  ِ تپنده

که مسافر  ِ آغاز ست

از آغاز

و نه

انجام اندیش  ِ سرانجام  ِ آدمی ....

 

در دل َم

ابری ست

یادمان  ِ دوست !

 

بغض  ِ تراوای َت را

ای دل !

بلند بلند ادا کن

تا رگباری در بگیرد

بهارانه

در جان َم

و زیبایی گُل دهد

از صمیم  ِ سلوک  ِ سنگ .

 

و اشک

شاعر !

چکیده ی  ِ جان  ِ تو ست

آینه وار

موجز و زلال

و اعجازکنان

چنان که سُرمه روشنی دهد

به اشک خانه ها .

 

مباد

از سُرمه سُرایی  ِ باد

در چشم  ِ بید

کرانه کنی

دل َم !

تا اندام  ِ آدمی

هم چنان

روشنی دهد

به احوال  ِ آب .

 

 

 

+