هر یکی از شعرا تابع ِ یک شیطان ست
من در این مغز ِ برآشفته دو شیطان دارم
وهم ِ واهی نیست
هان !
کمینه کلمات ِ صراحت گریز
در لایه لایه ی ِ کاغذی ِ ذهن و
تودرتویی ِ غم ناک ِ دل .
سلاست ِ سکر ست
فواره وار
از دهان ِ انگشتان َم .
سالک ِ شب ِ دور ِ گیسوان ِ یکی پری
که می پندار َم
تب ِ دیو را تاویل می کن َم
دیو ِ مهربانی
که خویش َم
و خواب به خواب تان را می گردم و
تیمارداری تان را گریه می کن َم
تا هم چنان آدمی بمانید
با دست های تان .
بوتیماروار .
و زیبایی
بر ساقه ی ِ ترد ِ دانایی
آواز می خوانَد .
باشد
کژاکژ
اما شیفته ی ِ راه و
حاصل ِ از خود به در شده گی ِ یکی جانور ِ تپنده
که مسافر ِ آغاز ست
از آغاز
و نه
انجام اندیش ِ سرانجام ِ آدمی ....
در دل َم
ابری ست
یادمان ِ دوست !
بغض ِ تراوای َت را
ای دل !
بلند بلند ادا کن
تا رگباری در بگیرد
بهارانه
در جان َم
و زیبایی گُل دهد
از صمیم ِ سلوک ِ سنگ .
و اشک
شاعر !
چکیده ی ِ جان ِ تو ست
آینه وار
موجز و زلال
و اعجازکنان
چنان که سُرمه روشنی دهد
به اشک خانه ها .
مباد
از سُرمه سُرایی ِ باد
در چشم ِ بید
کرانه کنی
دل َم !
تا اندام ِ آدمی
هم چنان
روشنی دهد
به احوال ِ آب .